رضا و توکل

" رضا و توکّل "

رضا و توکّل از جمله ی والاترین مقاماتی است که انسان های بسیاری آرزوی داشتن اش را دارند. این مقام به انسان، سکینه ی دل و آرامشِ جان می بخشد.

در سیر صعودی انسان برای رسیدن به قلّه های رضا و توکّل، گاه به جایی می رسیم که دیگر از خداوند، طلب فلان چیز یا بهمان چیز را نمی کنیم چون معتقد به آن هستیم که شاید آن چیز- اگرچه خیر می نماید- ولی شرّی باشد که به غلط تقاضایش می کنیم.

کسانی که به این قلّه ها رسیده اند، دیگر در دعاها و راز و نیازهایشان از خدای شان فلان چیز خاص یا بهمان مورد خاص را طلب نمی کنند بلکه دعای شان کلّیت می یابد، مثلا به جای اینکه بگویند: "خدایا فلان کار را درست کن" یا "خدا کند که اینچنین شود" یا "آنچنان نشود" ، می گویند: "خدایا! ما را آن ده که آن به = به ما آن چیزی را بده که بهتر است" یا از خدا می خواهند که آن ها را به راه راست هدایت کند. یعنی نه بصورت خاص و موردی؛ بلکه بصورت عام و کلّی دعا می کنند. (البته در این مرحله، افکار و اندیشه های مختلف که ما را به خود جذب می کنند یا ما را به پرهیزیدن از خود وا می دارند، بر ذهن و دل ما خطور می کنند ولی این با دعاها ونیایش های ما در آن مواقع و مواضع روحانی که با خدای مان خلوت کرده و راز و نیاز می کنیم، متفاوت است).

افرادی که پی به اهمیت رضا و توکّل در زندگی شان برده اند و با سیر صعودی در این مسیر، به خشنودی های زیادی دست یافته اند؛ کم کم از همین دعاهای کلّی هم فاصله می گیرند چون می دانند که خداوند، ناگفته های ما را می داند! بنابراین نیازِ کمتری به گفتن و تکرار آن ها می بینند و بیشتر ترجیح می دهند تا به شکر (یعنی استفاده ی درست از آن چیزهایی که دارند) مشغول باشند و اینچنین است که گفته اند: "شکر نعمت، نعمت ات افزون کند"
والسلام.

#عیار